Duivelsklauw bij honden met artrose en gewrichtspijn: wat zegt de wetenschap?

Wat is duivelsklauw?

Duivelsklauw (Harpagophytum procumbens) is een plant die van nature voorkomt in de droge gebieden van zuidelijk Afrika. De plant wordt onder andere aangetroffen in Namibië, Botswana en Zuid-Afrika en is sterk verbonden met de Kalahari-regio.

De bijzondere naam komt van de vruchten. Deze hebben lange, haakvormige uitsteeksels die zich aan dieren kunnen vasthechten en zo helpen bij de verspreiding van de zaden.

Voor medicinaal gebruik zijn echter niet deze vruchten interessant, maar vooral de secundaire opslagwortels van de plant.

Deze wortels kennen een lange geschiedenis van traditioneel gebruik in zuidelijk Afrika. Ze werden onder andere toegepast bij pijnklachten, koorts en spijsverteringsproblemen. Tegenwoordig worden extracten van de wortel wereldwijd verwerkt in kruidenpreparaten en voedingssupplementen (Mncwangi et al., 2012; Brendler, 2021).

Welke stoffen zitten in duivelsklauw?

De bekendste biologisch actieve stoffen behoren tot de groep van de iridoïde glycosiden.

Daaronder vallen onder andere:

• harpagoside;
• harpagide;
• procumbide.

Daarnaast bevat de plant onder meer flavonoïden, fenolische verbindingen, triterpenen en verschillende andere plantenstoffen (Menghini et al., 2019; Mncwangi et al., 2012).

Van deze stoffen heeft vooral harpagoside veel aandacht gekregen in wetenschappelijk onderzoek. Het gehalte harpagoside wordt daarom ook regelmatig gebruikt om extracten te standaardiseren.

Toch is het waarschijnlijk te eenvoudig om harpagoside als dé werkzame stof van duivelsklauw te beschouwen. Verschillende onderzoeken suggereren dat ook andere bestanddelen bijdragen aan de biologische effecten van het extract. Dat betekent dat de werking mogelijk ontstaat uit het samenspel van verschillende plantenstoffen en niet uit één geïsoleerde stof (Brendler, 2021).

Dat is meteen relevant wanneer je supplementen met elkaar vergelijkt: meer milligram duivelsklauw op een etiket betekent niet automatisch een beter product.

---

Hoe werkt duivelsklauw mogelijk?

Om te begrijpen waarom duivelsklauw interessant is bij artrose en chronische gewrichtspijn, moeten we eerst iets verder kijken dan alleen “slijtage”.

Artrose is namelijk niet simpelweg een gewricht waarvan het kraakbeen langzaam verslijt. In het gewricht vinden complexe veranderingen plaats waarbij onder andere ontstekingsmediatoren, kraakbeenafbraak, pijnsensitisatie en veranderingen in de omliggende structuren een rol spelen.

Laboratoriumonderzoek laat zien dat bestanddelen van duivelsklauw verschillende van deze processen kunnen beïnvloeden.

En hier is het woord kunnen belangrijk.

Invloed op ontstekingsroutes

Harpagoside is in verschillende laboratoriummodellen onderzocht op zijn invloed op ontstekingsprocessen.

Zo liet onderzoek zien dat het de productie of expressie van ontstekingsgerelateerde stoffen zoals TNF-α, IL-1β en IL-6 kan beïnvloeden. Daarnaast zijn effecten gevonden op NF-κB, een transcriptiefactor die je enigszins kunt zien als een schakelaar die verschillende ontstekingsprocessen in het lichaam activeert (Huang et al., 2006; Haseeb et al., 2017).

Ook is in laboratoriumonderzoek invloed gevonden op COX-2, een enzym dat betrokken is bij de vorming van prostaglandinen en daarmee bij processen rondom pijn en ontsteking (Huang et al., 2006).

Dat klinkt misschien alsof duivelsklauw hetzelfde doet als een ontstekingsremmende pijnstiller.

Zo eenvoudig ligt het niet.

De aangetoonde mechanismen komen voornamelijk uit cel- en laboratoriumonderzoek. We kunnen daaruit niet concluderen dat een dosis duivelsklauw bij een hond hetzelfde klinische effect heeft als een NSAID zoals meloxicam of carprofen.

Mogelijke invloed op kraakbeenafbraak

Een ander interessant onderzoeksgebied zijn de matrixmetalloproteïnasen, of MMP’s.

Deze enzymen spelen onder andere een rol bij de afbraak van de extracellulaire matrix van kraakbeen.

In onderzoek met menselijke chondrocyten verminderde een extract van Harpagophytum procumbens de productie van onder andere MMP-1, MMP-3 en MMP-9 na stimulatie met IL-1β (Schulze-Tanzil et al., 2004).

Ook dit is interessant, maar het blijft laboratoriumonderzoek.

We kunnen dus niet zeggen dat duivelsklauw bij een hond met artrose aantoonbaar de afbraak van kraakbeen afremt.

Oxidatieve stress

Er zijn daarnaast antioxidatieve eigenschappen van Harpagophytum-extracten beschreven in laboratoriumonderzoek. Dat is relevant omdat oxidatieve stress betrokken kan zijn bij chronische ontstekingsprocessen en weefselschade (Schaffer et al., 2013).

Ook daarvoor geldt echter dezelfde belangrijke beperking:

een biologisch effect in een laboratorium is nog geen bewezen klinisch effect bij een hond.

Dat onderscheid wordt bij natuurlijke middelen nogal eens vergeten.

---

Wat zegt wetenschappelijk onderzoek over duivelsklauw bij honden?

Hier wordt het bewijs een stuk dunner.

Wie online zoekt naar natuurlijke ondersteuning bij artrose voor een hond, krijgt soms de indruk dat uitgebreid is aangetoond dat duivelsklauw pijn vermindert.

Dat is op dit moment niet het geval.

Er zijn wel veterinaire onderzoeken, maar vrijwel allemaal naar combinatiepreparaten waarin duivelsklauw één van meerdere ingrediënten is.

De studie van Moreau uit 2014

Een van de bekendste onderzoeken is de gerandomiseerde, placebogecontroleerde studie van Moreau et al. (2014).

In deze studie werden 32 honden met natuurlijk voorkomende artrose verdeeld over een behandel- en controlegroep. Het gebruikte kruidenpreparaat bevatte naast duivelsklauw ook andere bestanddelen, waaronder Boswellia serrata, zwarte bes, witte wilg, moederkruid en omega 3-vetzuren.

De onderzoekers beoordeelden de honden gedurende acht weken.

Bij de behandelde honden verbeterde onder andere de peak vertical force, een objectieve maat waarmee wordt gekeken hoeveel kracht een hond op een aangedane poot zet. Na acht weken was de verandering groter dan in de controlegroep. Ook nam de gemeten locomotorische activiteit toe.

Interessant genoeg veranderde de door eigenaren beoordeelde case-specific outcome measure niet significant.

Dat maakt het onderzoek interessant, maar ook precies zo genuanceerd als wetenschap hoort te zijn.

Er werden positieve veranderingen gevonden, maar het product bevatte meerdere actieve bestanddelen. We kunnen dus niet vaststellen welk deel van het effect door duivelsklauw werd veroorzaakt (Moreau et al., 2014).

Een tweede placebogecontroleerd onderzoek

Cardeccia et al. (2022) onderzochten een ander kruidenpreparaat bij 24 honden met artrose.

Dit product bevatte opnieuw meerdere kruiden, waaronder duivelsklauw, Boswellia, kurkuma, bromelaïne, sarsaparilla, paardenbloem en yucca.

De studie was gerandomiseerd, placebogecontroleerd en dubbelblind.

De resultaten waren minder overtuigend.

Het supplement gaf geen statistisch overtuigende verbetering van de klinische tekenen of kreupelheid ten opzichte van placebo op basis van de belangrijkste beoordelingen. Wel werd een tijd-behandelingseffect gevonden in veterinaire pijnscores, maar verdere analyse liet geen duidelijk behandelvoordeel ten opzichte van placebo zien.

Het preparaat werd gedurende de acht weken over het algemeen goed verdragen. Eén hond uit de behandelgroep ontwikkelde maag-darmklachten en viel daardoor uit (Cardeccia et al., 2022).

Dit onderzoek is belangrijk, juist omdat het laat zien dat niet ieder positief theoretisch mechanisme zich automatisch vertaalt naar een duidelijk klinisch effect.

Een nieuwe studie uit 2026

In 2026 verscheen daarnaast een gerandomiseerde, dubbelblinde studie van Palumbo Piccionello et al.

Twintig honden met artrose kregen óf het NSAID mavacoxib óf een combinatiepreparaat met onder andere visolie, avocado-soja-onverzeepbare fracties, kurkuma, duivelsklauw, Boswellia en wilgenextract.

De onderzoekers beoordeelden verschillende uitkomsten, waaronder pijnscores, kreupelheid, gangbeeld en synoviaal vocht.

Beide groepen verbeterden op verschillende parameters en tussen de groepen werden voor veel uitkomstmaten geen significante verschillen gevonden. De auteurs concludeerden dat het combinatieproduct vergelijkbare resultaten kon geven als mavacoxib (Palumbo Piccionello et al., 2026).

Dat is interessant onderzoek.

Maar ook hier kunnen we niet zeggen dat duivelsklauw verantwoordelijk was voor het effect. Het was slechts één bestanddeel van een uitgebreid combinatiepreparaat. Bovendien ging het om slechts twintig honden.

Wat kunnen we hier uiteindelijk uit concluderen?

Op basis van het huidige onderzoek kan je stellen:

Er zijn aanwijzingen dat kruidenpreparaten waarin duivelsklauw is verwerkt mogelijk een positief effect kunnen hebben bij sommige honden met artrose, maar overtuigend klinisch bewijs voor duivelsklauw als afzonderlijk supplement bij honden ontbreekt nog.

Dat is iets heel anders dan zeggen dat het niet werkt.

Het betekent simpelweg dat we nog onvoldoende goed onderzoek hebben om harde conclusies te trekken.

---

Wat zegt onderzoek bij mensen?

Bij mensen is aanzienlijk meer onderzoek gedaan naar duivelsklauw dan bij honden.

Vooral chronische lage rugpijn en artrose zijn onderzocht.

Een systematische review van Gagnier et al. (2004) vond aanwijzingen voor pijnvermindering bij bepaalde gestandaardiseerde Harpagophytum-preparaten. Voor chronische lage rugpijn waren de resultaten overtuigender dan voor artrose.

Daarbij lijkt ook het gebruikte extract van belang te zijn.

In sommige humane studies werden preparaten gebruikt die dagelijkse hoeveelheden van ongeveer 50, 60 of 100 mg harpagoside leverden. Een aantal studies vond daarmee op korte termijn verbetering van pijn. Een onderzoek met 60 mg harpagoside liet resultaten zien die niet onderdeden voor het toen gebruikte middel rofecoxib bij chronische lage rugpijn (Gagnier et al., 2004).

Daar moeten meteen twee kanttekeningen bij.

Ten eerste was de kwaliteit van de onderzoeken wisselend. Latere beoordelingen van de literatuur hebben daarom benadrukt dat het bewijs voorzichtig moet worden geïnterpreteerd.

Ten tweede zijn dit humane doseringen.

Ze mogen niet worden omgerekend naar een hond.

Honden kunnen verschillen in opname, metabolisme en uitscheiding van plantenstoffen. Bovendien zijn verschillende extracten onderling niet automatisch vergelijkbaar.

Een gerandomiseerde studie uit 2021 waarin Harpagophytum procumbens bij mensen met knieartrose werd vergeleken met meloxicam vond eveneens verbetering in beide groepen, maar ook dit levert geen bewijs voor werkzaamheid bij honden (Farpour et al., 2021).

Humaan onderzoek maakt een mogelijk klinisch effect dus aannemelijker, maar vormt geen vervanging voor veterinair onderzoek.

---

Wanneer kan duivelsklauw bij een hond worden overwogen?

Ik zie duivelsklauw vooral als een mogelijke aanvullende ondersteuning bij chronische aandoeningen van het bewegingsapparaat.

Niet als eerste oplossing voor iedere hond die kreupel loopt.

Artrose bij honden

Artrose is waarschijnlijk de situatie waarin het meest over duivelsklauw wordt nagedacht.

Een hond met artrose kan bijvoorbeeld:

• moeilijk opstaan na rust;
• stijf zijn na het slapen;
• de eerste minuten van een wandeling stijver lopen;
• minder gemakkelijk springen;
• moeite krijgen met in de auto stappen;
• langzamer worden tijdens het wandelen;
• minder willen spelen;
• anders gaan zitten of liggen;
• stijver lopen op de achterpoten.

Soms zijn deze veranderingen heel subtiel.

Vooral bij een oudere hond wordt moeilijk bewegen gemakkelijk als normale ouderdom gezien.

Maar ouderdom is op zichzelf geen diagnose.

Wanneer je hond structureel moeilijk opstaat of duidelijk anders gaat bewegen, zou ik daarom altijd eerst willen weten waarom.

Is de diagnose artrose eenmaal gesteld, dan kan natuurlijke ondersteuning onderdeel worden van een uitgebreider plan.

Chronische gewrichtspijn

Ook bij langdurige gewrichtspijn als gevolg van degeneratieve veranderingen kan duivelsklauw worden overwogen.

Maar chronische pijn bij een hond vraagt om meer dan alleen het zoeken naar een kruid dat mogelijk pijnstillende eigenschappen heeft.

Pijn beïnvloedt namelijk beweging.

Minder bewegen kan leiden tot verlies van spiermassa.

Minder spiermassa kan gewrichten vervolgens minder goed ondersteunen.

Daardoor kan bewegen weer moeilijker worden.

Juist daarom moeten we proberen die cirkel vanuit meerdere kanten te doorbreken.

Heup- en elleboogdysplasie

Bij heup- en elleboogdysplasie kan secundair artrose ontstaan.

Duivelsklauw verandert vanzelfsprekend niets aan de onderliggende anatomische afwijking.

Wanneer secundaire artrose en chronische gewrichtspijn ontstaan, kan een supplement eventueel onderdeel worden van een breder behandelplan waarin bijvoorbeeld lichaamsgewicht, beweging, spierconditie, fysiotherapie en adequate pijnbestrijding worden meegenomen.

Spondylose

Spondylose wordt vaak in één adem genoemd met pijn, terwijl niet iedere hond met radiografische spondylose daadwerkelijk klachten heeft.

Wanneer een hond wel chronische stijfheid of pijn heeft, is het belangrijk om te beoordelen waar deze klachten vandaan komen.

Er is geen klinisch onderzoek dat aantoont dat duivelsklauw specifiek bij honden met spondylose effectief is. Een eventuele toepassing is dus gebaseerd op de bredere gedachte van ondersteuning bij chronische musculoskeletale klachten, niet op rechtstreeks bewijs voor spondylose.

---

Chronische pijn bij een hond vraagt om meer dan een supplement

Dit is voor mij misschien wel het belangrijkste gedeelte van het hele artikel.

Wanneer iemand mij vertelt:

“Mijn hond staat moeilijk op. Welk supplement kan ik geven?”

dan wil ik eigenlijk eerst een andere vraag stellen:

Waarom staat deze hond moeilijk op?

En daarna:

Wat kunnen we allemaal veranderen om deze hond comfortabeler te laten bewegen?

Dat is namelijk een veel interessantere vraag.

Internationale pijnrichtlijnen voor honden en katten adviseren niet voor niets een multimodale aanpak. Daarbij worden verschillende interventies gecombineerd en wordt regelmatig geëvalueerd of het dier daadwerkelijk verbetert (Gruen et al., 2022).

Bij een hond met chronische pijn kijk ik daarom onder andere naar:

• de diagnose en oorzaak van de pijn;
• adequate pijnbestrijding;
• lichaamsgewicht;
• spiermassa en spierkracht;
• voeding;
• het soort beweging;
• de verdeling van beweging over de dag;
• voldoende rust en herstel;
• fysiotherapie of revalidatie;
• de leefomgeving;
• gladde vloeren, trappen en andere dagelijkse belasting;
• en eventueel passende aanvullende ondersteuning.

Een hond die één lange wandeling maakt en daarna uren stijf is, kan bijvoorbeeld meer hebben aan meerdere kortere bewegingsmomenten.

Een hond met overgewicht kan veel baat hebben bij verantwoord gewichtsverlies.

En bij een hond die door pijn steeds minder beweegt, kan gerichte spieropbouw een belangrijk onderdeel van het behandelplan zijn.

Duivelsklauw is daarom niet standaard het antwoord om in te zetten bij een hond met artrose, maar wellicht wel.

---

Wanneer zou ik duivelsklauw niet zomaar gebruiken?

“Natuurlijk” betekent niet automatisch “zonder risico”.

Een plant die biologische effecten kan hebben, kan immers ook ongewenste effecten hebben.

Tegelijkertijd vind ik het belangrijk om ook hier niet méér zekerheid te suggereren dan de wetenschap biedt.

Veel waarschuwingen rondom duivelsklauw zijn afkomstig uit humane fytotherapie, farmacologische gegevens en traditionele monografieën. Voor honden ontbreekt veel specifiek veiligheidsonderzoek.

Bij acute of onverklaarde pijn

Wanneer een hond plotseling kreupel wordt, een poot niet meer wil belasten, hevige pijn heeft of na een trauma anders beweegt, zou ik niet beginnen met een supplement om eerst te kijken of het beter wordt.

Er kunnen heel andere oorzaken spelen, zoals een fractuur, kruisbandruptuur, gewrichtsletsel, infectie of neurologisch probleem.

Dat vraagt eerst om een diagnose.

Niet als vervanging van noodzakelijke pijnstilling

Een hond met chronische pijn moet comfortabel zijn.

Wanneer reguliere pijnmedicatie nodig is om dat te bereiken, is het niet altijd mogelijk en verantwoorden om een behandeling uitsluitend te vervangen door een kruidenpreparaat. vind

Duivelsklauw kan mogelijk naast andere interventies worden overwogen, maar niet ten koste van adequate pijnbestrijding.

Maag-darmklachten

In humane veiligheidsstudies worden vooral milde maag-darmklachten gemeld. Een systematische veiligheidsreview vond dat bijwerkingen in klinische studies relatief weinig voorkwamen en voornamelijk gastro-intestinaal van aard waren (Vlachojannis et al., 2008).

Ook in de kleine veterinaire studie van Cardeccia et al. (2022) ontwikkelde één hond uit de behandelgroep braken en diarree.

Dat sluit aan bij wat ik zelf in de praktijk heb gezien: sommige dieren reageren bij het starten met maag-darmklachten.

Wanneer een hond na het starten gaat braken, diarree ontwikkelt of duidelijk niet lekker is, zie ik dat niet als iets waar je “even doorheen moet”. Dan stop ik liever en beoordeel ik opnieuw of het middel passend is. Soms dient de dosering aangepast te worden.

Bij bestaande aandoeningen en medicatie

Voor mogelijke interacties tussen duivelsklauw en geneesmiddelen bestaan vooral laboratoriumgegevens.

Verschillende Harpagophytum-preparaten kunnen in vitro invloed hebben op cytochroom-P450-enzymen. De klinische relevantie daarvan is echter onzeker en overtuigende interactiestudies bij honden ontbreken (Brendler, 2021).

Daarom zou ik niet stellen dat duivelsklauw aantoonbaar gevaarlijk combineert met hele medicatiegroepen.

Wat ik wél verstandig vind:

gebruikt je hond chronisch medicatie, bespreek toevoeging van duivelsklauw dan met de behandelend dierenarts.

Dat geldt zeker wanneer een hond meerdere geneesmiddelen gebruikt of wanneer er sprake is van lever-, nier- of andere chronische aandoeningen.

Ook tijdens dracht en lactatie zou ik het uit voorzorg niet inzetten, omdat goede veiligheidsgegevens ontbreken.

---

Druppels, capsules of tabletten: wat is het beste?

Een vraag die ik regelmatig hoor, is of duivelsklauw in druppelvorm beter werkt dan in een capsule of tablet.

Het korte antwoord:

daar is geen overtuigend bewijs voor.

De vorm zegt op zichzelf relatief weinig over de kwaliteit van het product.

Kijk naar het extract

Veel belangrijker is wat er daadwerkelijk ín het product zit.

In wetenschappelijk onderzoek worden vaak gestandaardiseerde extracten gebruikt. Daarbij wordt bijvoorbeeld aangegeven hoeveel harpagoside een bepaalde hoeveelheid extract bevat.

Wanneer op een verpakking alleen staat:

“500 mg duivelsklauw”

weet je nog niet automatisch hoeveel relevante plantenstoffen daarin aanwezig zijn.

Harpagoside is belangrijk, maar niet het hele verhaal

Harpagoside is de meest onderzochte inhoudsstof en standaardisatie kan helpen om verschillende productiebatches consistenter te maken.

Toch wil ik niet alleen naar het harpagosidegehalte kijken.

De beschikbare literatuur suggereert dat meerdere bestanddelen van het extract kunnen bijdragen aan de biologische activiteit (Brendler, 2021).

Daarom spelen ook factoren als grondstofkwaliteit, extractiemethode, samenstelling en mogelijk biologische beschikbaarheid een rol.

En de biologische beschikbaarheid?

Een werkzame stof moet na inname uiteindelijk beschikbaar komen in het lichaam.

Dat noemen we biologische beschikbaarheid.

Soms wordt beweerd dat vloeibare middelen daarom automatisch beter of sneller werken dan capsules.

Voor duivelsklauw bij honden is daar geen overtuigend vergelijkend klinisch bewijs voor.

Ik zou daarom vooral kiezen voor een kwalitatief product met een transparante samenstelling én een vorm die je consequent aan de individuele hond kunt geven.

---

Hoe lang duurt het voordat duivelsklauw werkt?

Ook hierover worden online regelmatig stellige uitspraken gedaan.

Bijvoorbeeld dat duivelsklauw na precies twee, vier of zes weken “werkt”.

Zo precies kunnen we dat op basis van het huidige onderzoek bij honden niet zeggen.

Wat we wel zien, is dat klinische onderzoeken naar Harpagophytum en kruidencombinaties effecten doorgaans over meerdere weken beoordelen.

In de veterinaire studie van Moreau et al. werden honden bijvoorbeeld na vier en acht weken onderzocht. In de studie van Cardeccia et al. gebeurde dat eveneens na vier en acht weken (Moreau et al., 2014; Cardeccia et al., 2022).

Duivelsklauw is daarmee niet te vergelijken met een snelwerkende pijnstiller waarvan je binnen enkele uren een voorspelbaar analgetisch effect verwacht.

Wanneer je het als aanvullende ondersteuning inzet, is het logischer om veranderingen gedurende meerdere weken te volgen.

Kijk daarbij niet alleen naar “loopt hij beter?”, maar bijvoorbeeld ook naar:

• hoe gemakkelijk je hond na slapen opstaat;
• hoe de eerste passen eruitzien;
• of hij gemakkelijker gaat liggen;
• hoeveel zin hij heeft in wandelen;
• of hij uit zichzelf meer beweegt;
• hoe hij herstelt na inspanning;
• of traplopen of instappen gemakkelijker gaat;
• en of zijn algemene levenskwaliteit verandert.

Het helpt enorm om vóór de start een paar concrete gedragingen vast te leggen.

Maak bijvoorbeeld filmpjes.

Dan kun je enkele weken later veel objectiever terugkijken.

Wanneer er na een redelijke evaluatieperiode geen betekenisvolle verandering zichtbaar is, is dat óók informatie. Dan is het de vraag of doorgaan zinvol is.

---

Mijn visie op duivelsklauw

Ik werk graag evidence-based.

Maar evidence-based werken betekent voor mij niet dat alleen datgene wat al in grote gerandomiseerde studies is bewezen waarde kan hebben.

Het betekent vooral dat ik onderscheid maak tussen:

wat we uit onderzoek weten,

wat biologisch aannemelijk is,

en wat ik in de praktijk waarneem.

Met duivelsklauw vind ik dat onderscheid heel belangrijk.

Wetenschap en praktijk naast elkaar

De wetenschappelijke onderbouwing specifiek bij honden is op dit moment beperkt. Daar wil ik geen mooier verhaal van maken dan het is.

Tegelijkertijd heb ik in de praktijk meerdere dieren begeleid waarbij duivelsklauw onderdeel was van de ondersteuning. Met name bij oudere honden met artrose heb ik veranderingen gezien die voor zowel eigenaar als mij duidelijk zichtbaar waren.

Wat ik in de praktijk heb gezien

Honden die gemakkelijker opstonden.

Soepeler gingen bewegen.

Weer wat enthousiaster werden tijdens het wandelen.

Of simpelweg weer nét iets meer gingen doen.

Dat zijn waardevolle observaties.

Maar ik kan daar niet eerlijk bij zeggen:

“Dat kwam door de duivelsklauw.”

Want bij vrijwel geen van deze dieren veranderde alleen het supplement.

We keken ook naar voeding.

Naar lichaamsgewicht.

Naar hoe beweging over de dag was verdeeld.

Naar rust en herstel.

Naar spierconditie.

Naar wat een dier fysiek nog aankon.

En waar nodig maakten fysiotherapie of reguliere pijnbehandeling onderdeel uit van het plan.

Eén onderdeel van een groter geheel

Misschien heeft duivelsklauw bij sommige van deze dieren een relevante bijdrage geleverd.

Misschien was juist de combinatie belangrijk.

En waarschijnlijk verschilt dat per individueel dier.

Juist daarom zie ik duivelsklauw niet als een wondermiddel en ook niet als dé natuurlijke oplossing voor artrose bij honden.

Ik zie het als één mogelijke schakel binnen een veel groter geheel.

Want voor mij staat niet het supplement centraal.

De hond staat centraal.

De hond die ’s ochtends weer gemakkelijker uit zijn mand komt.

Die buiten weer zin heeft om te snuffelen.

Die weer wat gemakkelijker mee kan in het dagelijkse leven.

En die vooral zo comfortabel mogelijk hond kan zijn.

---

Twijfel je wat jouw hond nodig heeft?

Wanneer je hond moeilijk opstaat, stijf is na het slapen of minder graag beweegt, is de oplossing niet automatisch om nóg een supplement aan zijn voeding toe te voegen.

Soms zit de grootste winst ergens anders.

In voeding. In lichaamsgewicht. In een andere balans tussen beweging en rust. In spieropbouw. In de inrichting van huis. In betere pijncontrole. Of juist in een combinatie van verschillende kleine aanpassingen.

Dat is ook hoe ik naar welzijn kijk: niet naar één klacht of één product, maar naar het hele dier en zijn dagelijks leven.

Wil je ontdekken waar bij jouw hond mogelijkheden liggen om comfort, beweging en kwaliteit van leven verder te ondersteunen? Dan kunnen we tijdens een welzijnsadvies samen naar dat volledige plaatje kijken en bepalen welke aanpassingen daadwerkelijk bij jouw hond passen.

---

Referenties

Brendler, T. (2021). From bush medicine to modern phytopharmaceutical: A bibliographic review of Devil’s Claw (Harpagophytum spp.). Pharmaceuticals, 14(8), 726. https://doi.org/10.3390/ph14080726

Cardeccia, M. L., Elam, L. H., Deabold, K. A., Miscioscia, E. L., & Huntingford, J. L. (2022). A pilot study examining a proprietary herbal blend for the treatment of canine osteoarthritis pain. The Canadian Veterinary Journal, 63(1), 55–62.

Farpour, H. R., Rajabi, N., & Ebrahimi, B. (2021). The efficacy of Harpagophytum procumbens (Teltonal) in patients with knee osteoarthritis: A randomized active-controlled clinical trial. Evidence-Based Complementary and Alternative Medicine, 2021, 5596892. https://doi.org/10.1155/2021/5596892

Gagnier, J. J., Chrubasik, S., & Manheimer, E. (2004). Harpagophytum procumbens for osteoarthritis and low back pain: A systematic review. BMC Complementary and Alternative Medicine, 4, 13. https://doi.org/10.1186/1472-6882-4-13

Gruen, M. E., Lascelles, B. D. X., Colleran, E., Gottlieb, A., Johnson, J., Lotsikas, P., Marcellin-Little, D., & Wright, B. (2022). 2022 AAHA pain management guidelines for dogs and cats. Journal of the American Animal Hospital Association, 58(2), 55–76. https://doi.org/10.5326/JAAHA-MS-7292

Haseeb, A., Ansari, M. Y., & Haqqi, T. M. (2017). Harpagoside suppresses IL-6 expression in primary human osteoarthritis chondrocytes. Journal of Orthopaedic Research, 35(2), 311–320. https://doi.org/10.1002/jor.23262

Huang, T. H.-W., Tran, V. H., Duke, R. K., Tan, S., Chrubasik, S., Roufogalis, B. D., & Duke, C. C. (2006). Harpagoside suppresses lipopolysaccharide-induced iNOS and COX-2 expression through inhibition of NF-κB activation. Journal of Ethnopharmacology, 104(1–2), 149–155. https://doi.org/10.1016/j.jep.2005.08.055

Menghini, L., Recinella, L., Leone, S., Chiavaroli, A., Cicala, C., Brunetti, L., Vladimir-Knežević, S., Orlando, G., & Ferrante, C. (2019). Devil’s claw (Harpagophytum procumbens) and chronic inflammatory diseases: A concise overview on preclinical and clinical data. Phytotherapy Research, 33(9), 2152–2162. https://doi.org/10.1002/ptr.6395

Mncwangi, N., Chen, W., Vermaak, I., Viljoen, A. M., & Gericke, N. (2012). Devil’s Claw—A review of the ethnobotany, phytochemistry and biological activity of Harpagophytum procumbens. Journal of Ethnopharmacology, 143(3), 755–771. https://doi.org/10.1016/j.jep.2012.08.013

Moreau, M., Lussier, B., Pelletier, J.-P., Martel-Pelletier, J., Bédard, C., Gauvin, D., & Troncy, E. (2014). A medicinal herb-based natural health product improves the condition of a canine natural osteoarthritis model: A randomized placebo-controlled trial. Research in Veterinary Science, 97(3), 574–581. https://doi.org/10.1016/j.rvsc.2014.09.011

Palumbo Piccionello, A., Riccio, V., Sassaroli, S., Tredanari, A., Ciabocco, F., Galosi, M., Fordellone, M., Rossi, G., Pilati, N., & Dini, F. (2026). A randomized, double-blind, controlled study on the efficacy of an oral dietary supplement containing fish oil, ASU and phytotherapeutic extracts in canine osteoarthritis. Frontiers in Veterinary Science, 12, 1693838. https://doi.org/10.3389/fvets.2025.1693838

Schaffer, L. F., Peroza, L. R., Boligon, A. A., Athayde, M. L., Alves, S. H., Fachinetto, R., & Wagner, C. (2013). Harpagophytum procumbens prevents oxidative stress and loss of cell viability in vitro. Neurochemical Research, 38(11), 2256–2267. https://doi.org/10.1007/s11064-013-1133-x

Schulze-Tanzil, G., Hansen, C., & Shakibaei, M. (2004). Effect of a Harpagophytum procumbens DC extract on matrix metalloproteinases in human chondrocytes in vitro. Arzneimittelforschung, 54(4), 213–220. https://doi.org/10.1055/s-0031-1296962

Vlachojannis, J., Roufogalis, B. D., & Chrubasik, S. (2008). Systematic review on the safety of Harpagophytum preparations for osteoarthritic and low back pain. Phytotherapy Research, 22(2), 149–152. https://doi.org/10.1002/ptr.2314